The Smiths’i neden seviyorum bilmiyorum.Yani öyle bir sevgi ki, en mutlu zamanımda da, en mutsuz ve melankolik zamanlarımda da Morrisey’in o melodik ve kırılgan sesini dinleyebiliyorum.1983 Mayis’inda ilk single’lari Hand in glove’u cikardiğini düşünürsek, benim bu grupla tanışmamın neden 90′lı yıllara denk geldiğini kestirebilirim sanırım.

Fakat şimdilerde içimde bambaşka bir heyecan var ve bana bu heyecanı sağlayan başka bir grup var. Çok uzun olmadı onlarla tanışmam ama dinlemeye başladığım günden beri içime hüzün ve heyecanı, mutluluğu aynı anda katan bir grup oldu, tıpkı Smiths gibi.The Organ. İster fazlasıyla taklit, ister fazlasıyla yavan tarif edilsinler (ki eminim bu konuda pek çok kanı var) ben onları dinlerken fazlasıyla mutluyum. Bana iyi geliyorlar sanırım ve evet bu sıralar devamlı onları dinliyorum.Love,love,love…